Recentie Beets Brothers en Piet Noordijk 9 oktober 2010 Den Helder

‘Dit concert wordt gedoogd door het net nieuwe kabinet’, sprak N&D-voorzitter Hoekmeijer(inderdaad familie) en hij had de band nog niet aangekondigd of deze ging vanaf de eerste maat ‘los’ met een spetterende uitvoering van “Groovin’ High”. Dit zette direct de toon voor de rest van het concert: heerlijke en gretig gespeelde bebop met een mooie selectie van soms (over)bekende standards, alles uitgevoerd met veel souplesse en in een superieure swing, wat bij een aantal bezoekers leidde tot het uitvoeren van de befaamde ‘swing en rook scene’ uit Jiskefet – amechtig in een kring vingerknippende heren in sjofele pakken, die al swingend omstandig sigaretten aan elkaar uit delen……………..

 Wat direct ook duidelijk was, dat bij jazzveteraan Piet Noordijk nog geen sporen van sleet te ontdekken zijn, integendeel: deze 77-jarige altsaxofonist is nog steeds van de buitencategorie en de klanken die hij uit zijn hoorn oproept zijn nog immer tintelfris. Bovendien is zijn toon als vanouds krachtig en vast en dat is opmerkelijk omdat Noordijk nog steeds speelt op zijn Birds’, met snel opeenvolgende bijna staccato gespeelde virtuose notenreeksen, waarbij een enorme adembeheersing en timing vereist is. 

In tenorist Alexander Beets heeft hij trouwens een perfecte partner in het riet. Samen in de chorussen klonken zij messcherp en krachtig als een complete blazerssectie van een bigband, in de solo’s waren ze elkaars tegendeel in stijl. Bij Beets worden solo’s van ‘onderop’ opgebouwd en uitgewerkt tot aan een ‘logische’ climax. Hij gebruikt daarbij allerlei stijlfiguren van de tenorsax, van roomzacht, omfloerst ‘met lucht’ aanblazen, tot onbeschaamd ‘schmieren en honken’, soms leek hij wel op zo’n oude R&B blazer met die hoge en scheurende uithalen.

Het mooist kwam dat tot uiting in de – aan de slachtoffers van een zeer ernstig auto-ongeluk op de A 28 (de reden van hun verlate aankomst) opgedragen – ballade “I Remember Clifford”. Een hele toepasselijke song, want deze is immers door saxofonist Bennie Golson geschreven voor de op 25-jarige leeftijd bij een auto-ongeluk omgekomen trompettist Clifford Brown. Alexander Beets zette een werkelijk monumentale solo neer, die het publiek (en ondergetekende) echt raakte……….chapeaux!

    ► All the news items